ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ…

τι είναι τα πλαίσια;  γιατί γίνεται κοινό πλαίσιο; γιατί ψηφίζουμε;

 

Όσον αφορά τις λειτουργίες του συλλόγου όπως είναι η γενική συνέλευση είναι λογικό να υπάρχουν κάποια ερωτήματα, σκέψεις και προβληματισμοί, για τον τρόπο που διεξάγεται, για την μορφή την οποία έχει, ακόμα και για τον λόγο για τον οποίο γίνεται. Εμείς θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε κάποιους από αυτούς τους προβληματισμούς, καθώς θεωρούμε ότι η γενική συνέλευση είναι μια διαδικασία που πρέπει να ενέχει όλους τους φοιτητές,  καθώς αποτελεί το ανώτερο όργανο που έχουν στα χέρια τους.

Η γενική συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου όπως προείπαμε είναι το ανώτερο όργανο των φοιτητών, και αυτό γιατί μέσα από αυτήν την διαδικασία οι φοιτητές ενός συλλόγου μπορούν να συζητήσουν για όλα τα ζητήματα που τους αφορούν, είτε αυτά είναι μικρά και αφορούν αποκλειστικά τις σπουδές τους (όπως ζητήματα που μπορεί να προκύπτουν σε ένα μάθημα ή με έναν καθηγητή) είτε μεγάλα που μπορεί να αφορούν την κοινωνία συνολικότερα. Στην συνέλευση έχουν δικαίωμα συμμετοχής καθώς και ισότιμης έκφρασης όλοι οι φοιτητές ενός συλλόγου, είτε αυτό γίνεται ατομικά είτε μέσα από σχήματα ή παρατάξεις.

Η συνέλευση αποτελεί σημείο αντιπαράθεσης ιδεών, απόψεων και ιδεολογιών και αυτό είναι θεμιτό καθώς μέσω των αντιθέσεων των οποίων θέτονται μέσα σε αυτή προωθείται ο διάλογος, παράγονται προβληματισμοί και η κουβέντα γίνεται πιο παραγωγική για όλους μας, ενώ αυξάνεται ο πήχης της πολιτικοποίησης μας. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οποιαδήποτε τοποθέτηση γίνεται μέσα στην συνέλευση είναι πολιτική, καθώς εκφράζει κάποιο συμφέρον είτε ατομικό είτε συλλογικό. Και εδώ θα έρθουμε να απαντήσουμε το πρώτο ερώτημα:

Τι είναι τα πλαίσια;

Τα πολιτικά πλαίσια αποτελούν ουσιαστικά μια γραπτή τοποθέτηση του κάθε ατόμου, σχήματος ή παράταξης που τοποθετήθηκε στην συνέλευση (αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος τοποθετείται θα πρέπει να έχει και πλαίσιο, η διαδικασία είναι ανοιχτή…). Στο τέλος κάθε πλαισίου υπάρχουν κάποια αιτήματα ή/και δράσεις. Τα πλαίσια ουσιαστικά συνοψίζουν όλο το πολιτικό σκεπτικό πάνω στο οποίο στηρίζονται οι δράσεις οι οποίες προτείνει και σε καμία περίπτωση οι δράσεις και το περιεχόμενο του κειμένου δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται χωριστά καθώς είναι άρρηκτα συνδεδεμένα (δεν μπορούν οι δράσεις να υπάρχουν ως δράσεις χωρίς πολιτική ανάλυση από την οποία να απορρέουν, και δεν μπορεί να υπάρχει πολιτική ανάλυση η οποία να μην καταλήγει σε πρακτικές λύσεις). Ένα πλαίσιο προς ψήφιση αποτελεί μακρά διαδικασία προσεκτικής σκέψης, συζήτησης και σύνθεσης από τα άτομα τα οποία το προτείνουν και δεν μπορεί να αλλοιώνεται μέσα στη συνέλευση. Τα πλαίσια των σχημάτων ΕΑΑΚ, προτείνουν ριζοσπαστικές λύσεις και συγκεκριμένο τρόπο πάλης που θεωρείται προωθητικός για το φοιτητικό κίνημα και καλείται κανείς να συμμετέχει στη διαμόρφωσή τους μέσα στη διαδικασία του σχήματος και όχι εκτός αυτής, με το βάρος της προσωπικής του άποψης αλλά και ευθύνης .

Γιατί γίνεται κοινό πλαίσιο;

Μήπως αυτοί που κατεβάζουν κοινό πλαίσιο λένε τα ίδια; Μήπως είναι ουσιαστικά το ίδιο πράγμα; Πολλές φορές το σχήμα μας, όπως και συνολικότερα τα σχήματα των ΕΑΑΚ, κατεβάζουν κοινά πλαίσια σε μια συνέλευση με την ΑΡΕΝ, αυτό όμως δεν συμβαίνει γιατί λέμε τα ίδια, γιατί έχουμε κοινή τοποθέτηση, γιατί και εμείς παιδιά του Τσίπρα είμαστε, ή γιατί είμαστε ένα πράγμα και εμφανιζόμαστε ξεχωριστά γιατί έχουμε ένα πανούργο σχέδιο να μπερδέψουμε τους φοιτητές. Ο διαχωρισμός μας από την ΑΡΕΝ είναι ξεκάθαρος τόσο στην πολιτική ανάλυση, στην φυσιογνωμία που υιοθετεί το σχήμα μας, στις πρωτοβουλίες που παίρνουμε για το φοιτητικό κίνημα, όσο και στο πως αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο με τον οποίο γίνεται πολιτική μέσα στον φοιτητικό σύλλογο. Από εκεί και πέρα η έννοια του κοινού πλαισίου καθιερώθηκε μέσα στο φοιτητικό κίνημα του 2006-2007, όπου εκατοντάδες σχολές είχαν καταλήψεις για αρκετούς μήνες, και οδήγησε στο να μην εφαρμοστεί πλήρως (έως καθόλου σε κάποιες σχολές) ο νόμος Γιαννάκου. Μέσα στο κίνημα χρειάστηκε συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων ούτως ώστε να μπορέσει ο αγώνας αυτός να είναι νικηφόρος, και η συγκρότηση κοινών πλαισίων βοήθησε στο να κλείσουν ακόμα και σχολές «κάστρα» της ΔΑΠ. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι στα κοινά πλαίσια του 06-07 μπήκε ακόμα και η ΚΝΕ!   Τα σχήματα των ΕΑΑΚ ήταν αυτά που κατέβασαν καταλήψεις πρώτα, αλλά σιγά σιγά και οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις ακολούθησαν μια κινηματική λογική, η οποία ταυτιζόταν. Επομένως η λογική του κοινού πλαισίου είναι μια λογική η οποία καθιερώθηκε μέσα από κινηματικές διαδικασίες και προφανώς όχι από συνεννοήσεις μεταξύ «κεφαλιών». Στο σήμερα και ενάντια στην επίθεση που δέχεται ολομέτωπα ο λαός και η νεολαία, αρκετές φορές αποτελεί αναγκαιότητα η συμπόρευση όλων των αγωνιζόμενων κομματιών, εφ όσον αυτά συγκλίνουν σε κάποιες κοινές δράσεις, και αυτό αποτελεί ουσιαστικά το κοινό πλαίσιο μέσα σε μία συνέλευση.  Πόσο υποκριτικό, μικροπολιτικό και εν τέλει σεχταριστικό  θα ήταν να υπάρχουν κοινές δράσεις οι οποίες όμως θα κατέβαιναν για ψήφιση ξεχωριστά;  Εμείς θεωρούμε ότι δεν είναι σωστό πολιτικά και δεν αρμόζει σε αγωνιζόμενα κομμάτια να θυσιάσουν το να βγει μια αγωνιστική απόφαση από την συνέλευση στο όνομα μιας πολιτικής «καθαρότητας» του πλαισίου, η συμπόρευση και η ενότητα των αγωνιζόμενων κομματιών, όχι έτσι γενικά και αόριστα, αλλά μέσα από κινηματικές διαδικασίες όπως είναι η αγωνιστική απόφαση και η υλοποίησή της θεωρούμε ότι μπορεί να προωθήσει τον αγώνα μας ακόμα περισσότερο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή δεν μπορεί ένα κοινό πλαίσιο να σπάσει (καθώς αυτό είναι κάτι το οποίο αποφασίζεται μέσα στην ίδια την συνέλευση), είτε γιατί υπάρχουν διαφορετικές κατευθύνσεις, είτε γιατί υπάρχουν διαφορετικές δράσεις, είτε γιατί υπάρχει κάποια αγεφύρωτη πολιτική διαφωνία.

Γιατί ψηφίζουμε; 

Ένα ερώτημα το οποίο πιθανώς να ταλανίζει πολλούς φοιτητές είναι το για ποιο λόγο ψηφίζουμε στο τέλος της συνέλευσης. Για μας είναι ξεκάθαρο ότι η συνέλευση πρέπει να έχει αποφασιστικό χαρακτήρα, δηλαδή πρέπει με βάση την κουβέντα να καταλήγει σε κάποιες δράσεις, οι οποίες προτείνονται από τα πολιτικά πλαίσια, για να στηρίζει σε πρακτικό επίπεδο όλα για όσα συζήτησε και να μην καταντάει σε έναν φαύλο κύκλο συζητήσεων οι οποίες δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό και μαχητικό να προτείνουν. Αυτό αρμόζει είτε σε φιλοσοφικό όμιλο, είτε σε παππούδες σε καφενείο που απλά γκρινιάζουν αλλά δεν έχουν να προτείνουν και δεν κάνουν τίποτα. Σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζει σε μαχόμενους και προβληματισμένους φοιτητές. Ακόμα πιο στρεβλό είναι να υπάρχει ένας υπερεπαναστατικός λόγος από συλλογικότητες ή άτομα ο οποίος όμως παράλληλα να στηρίζει μία θέση «δεν προτείνω κάτι, ή δεν ψηφίζω στην συνέλευση». Και αυτό για τους εξής πολύ απλούς λόγους:

Αρχικά είναι τουλάχιστον υποκριτικό κάποιος μέσα στην συνέλευση να βγαίνει και να καλεί τους φοιτητές να αγωνιστούν για παράδειγμα σε μία απεργία στο πλάι των εργαζομένων χωρίς να προτείνει κατάληψη της σχολής την ημέρα της απεργίας. Οι φοιτητές μέσα στο πανεπιστήμιο δεν αποτελούν εργαζόμενους ούτως ώστε να πάνε να πουν στον καθηγητή τους «ε, Λέφα απεργώ σήμερα», το αντίστοιχο όπλο που έχουν στα χέρια τους είναι η κατάληψη, και αν δεν ψηφιστεί αυτή μέσα στην συνέλευση πως θα βγει, για να στηρίξουν οι φοιτητές την απεργία και να πάνε στην πορεία; Αν δεν ψήφιζε κανείς μέσα στην συνέλευση όπως προτείνουν κάποιοι τότε πολύ απλά ο σύλλογος δεν θα μπορούσε να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις όπως η κατάληψη ή η συμμετοχή σε μια πορεία, ή να έχει την κάλυψη της απόφασης αυτής για οποιαδήποτε άλλη δράση.

Και εδώ θα έρθουμε στο οξύμωρο αυτής της πολιτικής θέσης. Κάποιος ο οποίος διατηρεί έναν επαναστατικό λόγο μέσα στην συνέλευση και πολλές φορές κάνει επιθέσεις σε άλλες συλλογικότητες ότι αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους μόνο ως φοιτητές και όχι ως κομμάτια της κοινωνίας (κάτι που προφανώς δεν ισχύει) γνωρίζει ότι οι εργαζόμενοι μέσα στις συνελεύσεις των σωματείων τους ψηφίζουν για να αποφασιστεί και να γίνει μια απεργία; Αν οι εργαζόμενοι δεν ψηφίζανε και αυτοί μέσα στις συνελεύσεις τους τότε πολύ πιθανό να μην γινόντουσαν ποτέ απεργίες, και δεν μιλάμε μόνο για τις απεργίες τις οποίες μπορεί να αποφασίζουν τα ξεπουλημένα κεφάλια της ΓΕΣΕΕ ή της ΑΔΕΔΥ, αλλά για ηρωικές απεργίες όπως των χαλυβουργών, των ναυτεργατών, των εργαζομένων στο μετρό. Προφανώς στην κοινωνία αυτή δεν υπάρχουν μόνο οι εργαζόμενοι, υπάρχουν και άνεργοι και μετανάστες οι οποίοι δεν έχουν συλλογικό όργανο να απευθυνθούν και να αποφασίσουν, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όποιος έχει όπως εμείς θα αποτινάξουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε και να αγωνιζόμαστε μέσω και αυτού.

Η γενική συνέλευση του φοιτητικού μας συλλόγου είναι το όπλο μας, και σε αυτήν δεν χωράνε ούτε λογικές σεχταρισμού, αλλά ούτε και παθητική στάση (δηλαδή ακούω, μιλάω, αλλά δεν προτείνω ούτε στηρίζω τίποτα). Κόντρα σε ότι μας ετοιμάζουν στο πανεπιστήμιο και την εργασία ο μόνος νικηφόρος δρόμος είναι ο συλλογικός!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s