ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ

Στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με τη στήριξη της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και της Μπακογιάννη, έχουν περάσει μία σειρά αντιλαϊκών μέτρων (φορομπηξία, μείωση μισθών και συντάξεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές δαπανών για δημόσια υγεία και εκπαίδευση κτλ). Αυτά τα μέτρα αναίρεσαν επί της ουσίας κατακτήσεις ενός αιώνα του εργατικού κινήματος. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα μείωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και του εισοδήματος του μέσου Έλληνα εργαζόμενου όπου μαζί με την αύξηση των τιμών των ειδών πρώτης ανάγκης κάνουν την ζωή του μέσου Έλληνα εργαζόμενου πολύ πιο δύσκολη, με άμεσο κίνδυνο να πέσει το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού.

Ο λαός όμως δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Απάντησε με τις πανεργατικές απεργίες του 2010, ενώ το 2011 ακολούθησαν οι πανεργατικές απεργίες της 23ης Φλεβάρη και της 11ης Μάη. Στα τέλη Μαΐου του 2011 ο κόσμος επηρεασμένος από το κίνημα των αγανακτισμένων στην Ισπανία, ξεκίνησε και στην Ελλάδα το κίνημα των πλατειών. Στην πλατεία Συντάγματος και στις πλατείες άλλων επαρχιακών πόλεων (στην πλατεία Γεωργίου της Πάτρας, στο Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης και αλλού) ο κόσμος συναντήθηκε, συζήτησε τα προβλήματά του, ανέπτυξε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες όπως τις λαϊκές συνελεύσεις και δεν τρομοκρατήθηκε αλλά απάντησε με συγκρούσεις στις επιθέσεις της αστυνομίας.

Ήρθε η ώρα και του πανεπιστημίου. Πραξικοπηματικά, στις 24 Αυγούστου, σε έναν νεκρό χρόνο για τα πανεπιστήμια και παρακάμπτοντας σύσσωμη την φοιτητική κοινότητα και την φωνή της, περνάει ο ισοπεδωτικός νόμος για την εκπαίδευση, κηρύσσοντας έτσι ανοιχτό πόλεμο στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ο νόμος αυτός της Διαμαντοπούλου αποτελεί μια συνέχεια των προηγούμενων αναδιαρθρώσεων που απέτυχαν να εφαρμοστούν προσκρουσμένες στα αγωνιστικά φοιτητικά κινήματα. Προφανώς όμως αποτελεί και το μακρύ χέρι του Μνημονίου στην εκπαίδευση, και συνδέεται με την συνολικότερη πολιτική της κυβέρνησης υπό τις επιταγές της τρόικας (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ) που ασκείται εδώ και καιρό. Επιφέροντας έτσι την απόλυτη ισοπέδωση του δημοσίου δωρεάν πανεπιστημίου, ακριβώς όπως εξαλείφει και κάθε άλλο δημόσιο αγαθό και κοινωνικό κεκτημένο.

Βρισκόμαστε μπροστά στην απόλυτη κατεδάφιση κάθε δικαιώματος και λαϊκού κεκτημένου που έχουν αποκτηθεί με κοινωνικούς και αιματοβαμμένους αγώνες. Αποτελεί επομένως ιστορική ευθύνη όλων μας να αγωνιστούμε, να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, να παλέψουμε για το μέλλον μας και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα που μας ανήκουν.

Τι προβλέπει ο νέος νόμος:

1.       Εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών. Οι φοιτητές διαγράφονται στα ν+2 χρόνια των σπουδών ή αν αποτύχουν περισσότερες από τρεις φορές σε ένα μάθημα εξετάζονται από ειδική επιτροπή. Καταργείται η επί πτυχίω εξεταστική, ενώ εισάγονται ταυτόχρονα τα προαπαιτούμενα μαθήματα, οι αλυσίδες μαθημάτων καθώς και οι υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Μιλάμε πλέον για εξαντλητικούς ρυθμούς σπουδών και ελαχιστοποίηση του ελεύθερου χρόνου μας. Εκτός των άλλων ένας φοιτητής ο οποίος αναγκάζεται να δουλεύει δεν θα καταφέρει ποτέ να πάρει πτυχίο, καθώς για τους εργαζόμενους φοιτητές  προβλέπεται η διαγραφή τους στα 2ν χρόνια, μόνο αν μπορούν να αποδείξουν ότι εργάζονται 20 ώρες εβδομαδιαίως (ποιος όμως μπορεί να το αποδείξει αφού οι περισσότεροι εργάζονται ανασφάλιστοι;). Εκτός από τα παραπάνω, μπαίνουμε σε μια ξεκάθαρη λογική τρομοκρατίας, καθώς πλέον προβλέπεται εφαρμογή πειθαρχικών διώξεων που φτάνουν ως και την διαγραφή!!! Η εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών εκτός όλων των άλλων απομακρύνουν τους φοιτητές από κάθε μορφή συλλογικής διαδικασίας, ενώ παράλληλα δημιουργεί φοιτητές πειθήνια και υπάκουα ρομπότ χωρίς δικαιώματα.

2.       Τσάκισμα των πτυχίων και διάλυση της εργασιακής προοπτικής. Επί της ουσίας διασπάται η ενιαιότητα των τίτλων σπουδών με την εισαγωγή τριών διαφορετικών κύκλων φοίτησης (Bachelor, Master, Doctora). Επίσης εξατομικεύεται το πτυχίο των αποφοίτων καθώς καταργεί τον ενιαίο  τίτλο σπουδών, το πτυχίο, και εισάγει το σύστημα απόδοσης πιστωτικών μονάδων, και του ατομικού φακέλου προσόντων. Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι οι απόφοιτοι να βρίσκονται σε μια συνεχή διαδικασία ανταγωνισμού, διαλύοντας οποιαδήποτε μορφή συλλογικής κατοχύρωσης (ήδη το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος ανακοίνωσε ότι διαλύονται οι κλαδικές συμβάσεις). Συγκροτούνται ακόμα μονοετής και διετής κύκλοι σπουδών μέσω των οποίων θα αποδίδονται πιστοποιητικά κατάρτισης.

3.       Κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης. Αναιρείται δηλαδή η δυνατότητα του πιο μαζικού κομματιού εντός του Πανεπιστημίου, των φοιτητών,  να έχει λόγο για το πως θα σπουδάζει και θα ζει μέσα σε αυτό. Για την κυβέρνηση δημοκρατία σημαίνει η φίμωση κάθε κομματιού που διαφωνεί μαζί της. Επιβάλλει ταυτόχρονα αντιδημοκρατικό τρόπο λειτουργίας στους φοιτητικούς συλλόγους (ψηφοφορία με ενιαία λίστα όπως στη χούντα!). Και ταυτόχρονα επιβάλλει εγκάθετες διοικήσεις (συμβούλια διοίκησης).

 4.       Υποχρηματοδότηση – αξιολόγηση – χρηματοδότηση από ιδιώτες. Μειώνεται ριζικά το ποσοστό της απευθείας χρηματοδότησης από το κράτος και συνδέεται το υπόλοιπο με την διαδικασία της αξιολόγησης. Ακόμα και σε υποχρηματοδοτούμενα τμήματα όπως το δικό μας, το κράτος «αποποιείται των ευθυνών του». Ταυτόχρονα μειώνονται κατά πολύ, ως και εξαφανίζονται οι διδάσκοντες με σύμβαση ΠΔ 407, οι οποίοι σε πολλά τμήματα, όπως και στο δικό μας, καλύπτουν πάγιες θέσεις.

 5.       Καταργεί την φοιτητική μέριμνα. Κλείνουν οι εστίες, περιορίζεται η δωρεάν σίτιση, κλείνουν σχολές και συγχωνεύονται τμήματα. Παροχές πια δεν χωράνε, αλλά οι βασικές ανάγκες των φοιτητών θα καλύπτονται από φοιτητικά δάνεια που καθιερώνονται.

 6.       Αναγνώριση της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Εισαγωγή μέσω κατατακτηρίων εξετάσεων αποφοίτων ΙΕΚ στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Στερεί δηλαδή μέσω της μείωσης των εισακτέων το δικαίωμα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση χιλιάδων νέων, ενώ το αποδίδει σε όσους έχουν την οικονομική επιφάνεια να πληρώσουν τα δίδακτρα των ΙΕΚ, δίνοντάς τους έτσι την ευκαιρία να παρακάμψουν την επίπονη και οικονομικά ασύμφορη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων.

 7.       Οριστική κατάργηση του ασύλου! Πρόκειται για χτύπημα κάθε μορφής αμφισβήτησης που γεννιέται εντός των πανεπιστημίων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας. Κατάργηση του ασύλου συνεπάγεται ευθεία κατάργηση των αγώνων της μεταπολίτευσης. Επιτρέπει στις δυνάμεις καταστολής να επιβάλλουν ανά πάσα στιγμή την «τάξη» στα πανεπιστήμια. Είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση στοχεύει στην καταστολή του εσωτερικού εχθρού, δηλαδή των αγώνων του λαού και της νεολαίας.

Το γεγονός ότι μπορούμε να διεξάγουμε αναπόσπαστοι και ελεύθερα συνελεύσεις το οφείλουμε στο άσυλο. Γιατί πέρα από την ελεύθερη διακίνηση ιδεών εξασφαλίζει και την ελεύθερη διενέργεια συνδικαλιστικής δράσης και πολιτικών διαδικασιών.

Γιατί θέλουν να καταργήσουν το άσυλο; Διότι πέρα από την ελεύθερη διακίνηση ιδεών το άσυλο εξασφαλίζει την ελεύθερη άσκηση συνδικαλιστικής δράσης και διενέργειας πολιτικών διαδικασιών μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου και έτσι διεξάγονται ελεύθερα οι διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος. Το πανεπιστημιακό άσυλο αποτέλεσε κέντρο αγώνα στην πρόσφατη σε εμάς εξέγερση της νεολαίας τον Δεκέμβρη του 2008. Μέσα στον χώρο του ασύλου όμως έχουν διεξαχθεί πολλές φορές διαδικασίες εργαζομένων. Για παράδειγμα το 1975 οι οικοδόμοι πραγματοποίησαν συντονιστικό στο ιστορικό κάτω πολυτεχνείο, όπως και το 1977 τα σωματεία της AEG, της ΜΕΛ, της Larko κ.α., τα οποία μετά από 200 και πλέον μέρες απεργίας και συνεχείς συγκρούσεις με την αστυνομία αναγκάστηκαν να καταφύγουν στο άσυλο.

Ο νόμος είναι σαφής: Μην αντιμιλάς, διάβαζε συνέχεια και πλήρωνε για να διαγραφείς ή για να πάρεις ένα διασπασμένο πτυχίο, διαβατήριο για την ανεργία!!! Εμείς το δηλώνουμε ξεκάθαρα: Σ’ αυτό το πανεπιστήμιο – ΙΕΚ που μας ετοιμάζουν δεν χωράμε! Ο νόμος αυτός αποτελεί αιτία πολέμου. Επιλέγουμε να αγωνιστούμε απέναντι στο μέλλον που μας ετοιμάζουν γεμάτο φτώχια, ανεργία, λιτότητα και μια καθημερινότητα καταστολής και εκμετάλλευσης.

Οι φοιτητές με όπλα τις συνελεύσεις, τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις, όπως κατάφεραν το 2006-2007 να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16, παλεύουν και πάλι μαζί με τον υπόλοιπο ελληνικό λαό για την ανατροπή του νόμου και της ευρύτερης αντιλαϊκής πολιτικής. Ήδη πάνω από 300 τμήματα των ΑΕΙ και ΤΕΙ πανελλαδικά τελούν υπό κατάληψη.

Οι φοιτητές μέσα από τις ανοιχτές τους Γενικές Συνελεύσεις επιλέγουν ως μέσο πάλης την κατάληψη διότι παγώνει κάθε διαδικασία του πανεπιστημίου, δηλαδή σταματάει την ερευνητική, διδακτική και διοικητική του διαδικασία, προκαλώντας κόστος στο κράτος και πιέζοντας πιο αποτελεσματικά την κυβέρνηση και το υπουργείο. Η κατάληψη είναι ένα  ριζοσπαστικό μέσο πάλης που νοηματοδοτείται με πολλούς τρόπους και η ιστορική εμπειρία έχει καταδείξει πως είναι ικανή να γίνει το εφαλτήριο ενός κινήματος ικανό να ανατρέψει ακόμα και ψηφισμένους νόμους, ακόμα και κυβερνήσεις. Άλλωστε, όλα τα φοιτητικά κινήματα του παρελθόντος και κυρίως αυτά που έφεραν νίκες (το κίνημα του ΄79 ενάντια στο νόμο 815, το κίνημα του 2006-2007 ενάντια στο νόμο πλαίσιο της Γιαννάκου και την αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος κ.α.) χρησιμοποίησαν ως μέσα πάλης τις συνελεύσεις, τις καταλήψεις, τις διαδηλώσεις ακόμα και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.

Μπορεί να είναι πολύ δύσκολες και μεγάλες οι μάχες που έχουμε να δώσουμε, και μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι υπάρχουν αγώνες που δεν σημείωσαν νίκες. Να θυμηθούμε όμως ότι δεν υπάρχει νίκη χωρίς αγώνα.

 

ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Φοιτητών Αριστερή Συσπείρωση Μηχανικών Αρχιτεκτόνων

Φ. Α. Σ. Μ. Α.

σχήμα που συμμετέχει στα ΕΑΑΚ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s